Dlaczego mężczyźni zdradzają?

 Jestem zdobywcą. Taka postawa wynika z ogólnego przekonania (o mieszczańskim rodowodzie), że prawem mężczyzny jest zdobywać kobiety. Zaś ich jedynym prawem - jedynym w tej materii - jest być zdobywanymi. Łowca chodzi więc, szuka, węszy, czeka na okazję i poluje na zdobycz. Bardziej aktywny, sam tworzy okazje: organizuje nagonkę, ustawia zasadzki, kontroluje sidła. W obu przypadkach największa przyjemność tkwi w samym polowaniu. Ofiara jest mniej ważna - ot, nowe trofeum w kolekcji. Nie jest to typ mężczyzny dbającego o kobietę. Mój ojciec miał przygody i jego małżeństwo się nie rozpadło - ja też mogę. Tak myśli wielu, którzy z dzieciństwa pamiętają kryzys małżeństwa rodziców. Ojciec wychodził, matka stała zapłakana w oknie. Podniesione głosy, pretensje i przebaczenia. Chłopcy zawsze identyfikują się z ojcem, nawet jeśli stoją po stronie matki. Od niego uczą się postaw i zachowań i naśladują je w dorosłym życiu. Ale czy warto wszystkie, tak bez korekty?

Przed ślubem byłem kimś, w domu stałem się nikim. Tak mówią ci, którym się wydaje, że małżeństwo to perpetuum mobile. Zapominają, że o żonę trzeba dbać nie tylko na początku. To typowa postawa mężczyzn w związkach, w których brakuje prawdziwego porozumienia, za to oczekiwania są ogromne. Oboje partnerzy czują się zaniedbywani i bez względu na staż są "starym małżeństwem". No, cóż jak widać wszystko należy rozpocząć od budowy pomostu - porozumienia.

Powrót do przeszłości. Kryzys czterdziestolatka. Wywołuje go poczucie obniżenia seksualnej sprawności i żal, że wyczyny są już tylko wspomnieniem. Przemożna potrzeba sprawdzenia siebie uruchamia postawę "kierunek: kobieta". Zdarza się, że ta, która maiła służyć tylko sprawdzeniu męskości (często młodsza i atrakcyjniejsza od żony), staje się miłością życia. Czasem historia kończy się dla młodej pary happy endem. Ale ponieważ zakochany "staruszek" jest ślepy, może nie dostrzegać, że nowa partnerka nie jest kobietą, z którą można zacząć życie od początku. Piękny sen się kończy, a powrót do rzeczywistości zwykle jest trudny i bolesny. Niestety najbardziej dla żony i dzieci. Należy wziąć to pod uwagę, przed rozpoczęciem całej historii.

Symptony (oznaki, objawy) zdrady mężczyzny:

1. nie zwraca uwagi na Ciebie: (partner zakochał się w innej kobiecie),
2. nagle zmienia tryb dnia i swoje przyzwyczajenia,
3. wygląda na ciągle zamyślonego, jest nieobecny duchem,
4. jak mówisz do niego to on nie reaguje, dopiero za którymś razem Ciebie słucha,
5. reaguje agresywnie (ponieważ ma wyrzuty sumienia i poczucie winy),
6. twierdzi, że tylko Ty jesteś winna, że miedzy Wami się nie układa,
7. czepia się wszystkiego i wszystkich,
8. ma ciągłe pretensje o byle głupstwo,
9. twierdzi, że nic nie robisz,
10. widzi w Tobie same wady i je wytyka,
11. twierdzi, że nic Cię nie interesuje,
12. doprowadza do awantur w zasadzie o nic,
13. porównuje Cię, jaka byłaś kiedyś a teraz,
14. chce wzbudzić w Tobie poczucie winy,
15. coraz bardziej mu przeszkadzasz,
16. unikanie kontaktów seksualnych (nie chce zdradzić tej drugiej),
17. nie kocha się z Tobą mając zawsze wytłumaczenie dlaczego nie,
18. udaje, że jest wiecznie zmęczony,
19. wieczorami staje się agresywny po to aby usprawiedliwić swoją niechęć do seksu,
20. prowokuje Ciebie do agresywnych zachowań,
21. dużo głuchych telefonów albo pomyłek, kiedy ty odbierasz telefon, itp.,
22. nie wyciąga telefonu komórkowego z kieszeni,
23. nie dopuszcza do sytuacji aby telefon leżał na widoku abyś nie mogła go przeglądnąć,
24. wyłącza w nim sygnał dzwonka i sms-ów,
25. sms-y treści erotycznej tłumaczy pomyłką,
26. ukradkiem spogląda na telefon,
27. podczas rozmowy wychodzi z pokoju, ścisza głos,
28. dyskretnie Tobie się przygląda, czy czasami czegoś nie usłyszałaś,
29. samotne wyjścia o dziwnych porach, niby to do kumpla, itp.

1. Symptomy zdrady kobiety.
2. Rozwód czy separacja.
3. Zdrada w związku

Obowiązek alimentacyjny w kontekście sądowego ustalenia ojcostwa.

Unormowania dotyczące obowiązku alimentacyjnego rodziców względem dzieci uregulowane są w Dziale III Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Ojciec, tak jak i matka, obowiązany jest do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania (art. 133 § 1 k.r.o.).
W praktyce oznacza to, iż rodzice mają obowiązek łożenia na utrzymanie dziecka aż do zakończenia przez nie edukacji (szkoły średniej, studiów etc.). Jest to również wyjątek od zasady, że do świadczeń alimentacyjnych uprawniony jest tylko ten, kto znajduje się w niedostatku.
Ponadto art. 141 § 1 k.r.o. nakłada na ojca dziecka nie będącego mężem matki obowiązek przyczynienia się, w rozmiarze odpowiadającym okolicznościom, do pokrycia wydatków związanych z ciążą i porodem oraz kosztów trzymiesięcznego utrzymania matki w okresie porodu. Jeżeli wskutek ciąży lub porodu matka poniosła inne konieczne wydatki albo szczególne straty majątkowe, może ona żądać, ażeby ojciec pokrył odpowiednią część tych wydatków lub strat. Roszczenia powyższe przysługują matce także w wypadku, gdy dziecko urodziło się nieżywe.

Roszczenie matki dziecka pozamałżeńskiego przed urodzeniem dziecka.
Co do zasady obowiązek alimentacyjny obciąża ojca względem dziecka tylko wówczas, gdy jego ojcostwo zostało prawnie potwierdzone: bądź automatycznie na podstawie domniemania z art. 62 k.r.o. (urodzenie się dziecka w małżeństwie) bądź w wyniku uznania dziecka lub sądowego ustalenia ojcostwa.
Istnieją jednak od tej zasady nieliczne wyjątki.

I tak, jeżeli ojcostwo mężczyzny nie będącego mężem matki zostało uwiarygodnione, matka może żądać, ażeby mężczyzna ten jeszcze przed urodzeniem się dziecka wyłożył odpowiednią sumę pieniężną na koszty utrzymania matki przez trzy miesiące w okresie porodu oraz na koszty utrzymania dziecka przez pierwsze trzy miesiące po urodzeniu. Termin i sposób zapłaty tej sumy określa sąd. (art 142 k.r.o.).

Aby doszło tą drogą do zasądzenia alimentów wystarczające jest uwiarygodnienie ojcostwa. Może ono nastąpić w drodze zeznań świadków, którzy potwierdzą, że matka i domniemany ojciec utrzymywali ze sobą zażyłe kontakty. Niewykluczone jest przeprowadzenie także innych dowodów, przewidzianych prawem, uwiarygadaniających ojcostwo np. z dokumentów. Ponadto musi być wykazany fakt ciąży i jej zaawansowanie przez świadectwo lekarskie, gdyż samo uprawdopodobnienie tej okoliczności będzie niewystarczające.

Roszczenie matki dziecka pozamałżeńskiego po urodzeniu dziecka.

Poza powyższym wypadkiem, jeżeli ojcostwo mężczyzny, który nie jest mężem matki, nie zostało ustalone, zarówno dziecko, jak i matka mogą dochodzić roszczeń majątkowych związanych z ojcostwem tylko jednocześnie z dochodzeniem ustalenia ojcostwa (art. 143 k.r.o.).

Aby zatem matka mogła wytoczyć powództwo o alimenty przeciwko domniemanemu ojcu (już po urodzeniu się dziecka) musi jednocześnie, w tym samym postępowaniu, wytoczyć powództwo o ustalenie ojcostwa. Powództwo o ustalenie ojcostwa może wytoczyć ojciec lub matka (do osiągnięcia przez dziecko pełnoletności). Wytacza się je przed sąd rejonowym w okręgu którego domniemany ojciec ma miejsce zamieszkania. Powództwo można wytoczyć także przed sądem rejonowym właściwym ze względu ma miejsce zamieszkania matki i dziecka. Alimenty mogą być również ustalone w drodze umowy zawartej przez strony poza sądem lub w toku postępowania sądowego bądź pojednawczego. Alimenty na dziecko są także zasądzane przez sąd okręgowy w wyroku rozwodowym (art. 58 k.r.o.).

Wysokość alimentów.

Powództwo o alimenty na podstawie art. 143, wytoczone łącznie z powództwem o ustalenie ojcostwa, musi spełniać te same warunki jak w przypadku innych powództw o alimenty. W pierwszej kolejności należy pamiętać, iż matka może żądać na drodze sądowej alimentów nawet wówczas, gdy ojciec (w tym wypadku domniemany ojciec) płacił dotychczas alimenty dobrowolnie.

Zakres obowiązku alimentacyjnego zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego (art. 135 § 1 k.r.o.) Przy tym wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o jego utrzymanie lub wychowanie (135 § 2 k.r.o.).

Oznacza to, iż rodzice w zależności od możliwości są obowiązani do zaspokojenia potrzeb fizycznych (wyżywienie, mieszkanie, odzież etc.) i duchowych (kulturalnych) dziecka oraz do zapewniania mu środków wychowania i kształcenia. Ponadto Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 15 stycznia 1956 r. (III CR 919/55) wyraził przekonanie, że dzieci mają prawo do równej z rodzicami stopy życiowej niezależnie od tego, czy żyją z nimi wspólnie czy też oddzielnie.

Specyfika obowiązku alimentacyjnego rodziców względem dzieci polega także na tym, iż nawet trudne położenie materialne rodzica nie zwalnia go od obowiązku alimentacyjnego. Oznacza to, iż tylko brak jakichkolwiek możliwości łożenia na dziecko (brak majątku, brak dochodów) umożliwia uchylenie się od tego obowiązku. Jednakże jeżeli brak majątku i dochodu wynika z ewidentnych zaniedbań po stronie rodzica, czyli przykładowo z braku należytej staranności w gospodarowaniu swoim majątkiem, bądź też w niewykorzystywaniu możliwości jakie daje wyuczony zawód lub wykształcenie (w dzisiejszych realiach dotyczyć to może np. informatyka pozostającego bez pracy) uchylenie się takie będzie nieskuteczne i w konsekwencji alimenty zostaną zasądzone.

Strona dochodząca ustalenia ojcostwa oraz roszczeń z tym związanych, a także strona dochodząca roszczeń alimentacyjnych nie mają obecnie obowiązku uiszczania kosztów sądowych. (art. 96 ust. 1 pkt 1 i 2 Ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych) Oznacza to, iż są zwolnione między innymi od uiszczenia wpisu od wniesionego powództwa.

Powództwo o alimenty mogą być również wytoczone przez prokuratora (art. 7 k.p.c.) oraz Rzecznika Praw Obywatelskich. Prokurator może także wytoczyć powództwo o ustalenie ojcostwa (art. 86 k.r.o.)

Chociaż brak w tym przedmiocie stosownych przepisów praktyka sądowa przyjęła, że alimenty zasądzane są wyłącznie w formie pieniężnej. Nadto należy pamiętać, że roszczenia alimentacyjne przedawniają się z upływem trzech lat (art. 137 k.r.o.). A zatem matka może wystąpić o alimenty, w imieniu małoletniego dziecka, za trzy lata wstecz oraz na przyszłość.

Podwyższenie i obniżenie alimentów.

W razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Zmiana stosunków może dotyczyć zarówno sytuacji materialnej i potrzeb uprawnionego dziecka jak i zobowiązanego do świadczeń rodzica. Do dokonania zmiany wysokości świadczenia konieczne jest wytoczenie nowego powództwa o podwyższenie lub zmianę alimentów. Uprawnionym do wytoczenia jest zarówno uprawniony (w imieniu małoletniego dziecka któryś z rodziców względnie opiekun prawny) jak i zobowiązany.

Zmiana stosunków może prowadzić do uchylenia obowiązku alimentacyjnego bądź do podwyższenia lub obniżenia alimentów. Obowiązek alimentacyjny wygasa wtedy, gdy uprawniony uzyska zdolność do samodzielnego utrzymania (art. 135 § 1 k.r.o.). Następuje to również w sytuacji, gdy zobowiązany do alimentacji na skutek zdarzeń losowych utraci całkowicie możliwość osiągania jakichkolwiek dochodów. Podwyższenie alimentów następuje wówczas, gdy zwiększeniu uległy potrzeby uprawnionego albo wzrosły możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego. Obniżenie alimentów uzasadnia zmniejszenie się potrzeb uprawnionego lub pogorszenie sytuacji materialnej i majątkowej zobowiązanego (tak orzekł Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 16 grudnia 1987 r.; M.P. Z 1988 nr 6, poz. 60).

Orzeczenie sądowe określające nową wysokość alimentów działa dopiero od daty uprawomocnienia się takiego orzeczenia. W wyjątkowych wypadkach możliwe jest orzeczenie zmieniające z datą wsteczną, takie rozstrzygnięcie musi jednak wynikać z sentencji wyroku.

Autor:
Michał Krygowski
Źródło: Pewnytato.pl

Pozew o alimenty

Każdego roku coraz więcej mężczyzn decyduje się na badania pod kątem ojcostwa dziecka które wychowuje.

Co roku coraz więcej trafia do sądu spraw o ustalenie, bądź zaprzeczenie ojcostwa. Jak w praktyce wygląda ustalenie ojcostwa, jakie kroki prawne należy podjąć żeby ustalić ojcostwo? Czy wystarczy tylko oświadczenie matki o tym kto jest ojcem dziecka czy może jest to bardziej skomplikowany proces?

Przesłanką ustalenia ojcostwa jest przede wszystkim ustalenie macierzyństwa, zaprzeczenie macierzyństwa jest równoznaczne z zaprzeczeniem ojcostwa.

Jeżeli mamy już ustalone macierzyństwo możemy przejść do ustalenia ojcostwa którego przesłanki zależą od faktu czy dziecko urodziło się w czasie trwania małżeństwa czy jest dzieckiem pozamałżeńskim. Dla ułatwienia ustalenia ojcostwa ustawodawca ustanowił domniemanie prawne. W przypadku dziecka urodzonego w związku małżeńskim domniemywa się, że dziecko pochodzi od męża matki. Natomiast przy dziecko pozamałżeńskim domniemanie opiera się na fakcie współżycia cielesnego z matką dziecka w trakcie trwania okresu koncepcyjnego o którym będzie później.

Kodeks rodzinny i opiekuńczy z 1964 roku przewiduje trzy sposoby ustalenia ojcostwa:

1. domniemanie pochodzenia ojca od męża matki
2. uznanie dziecka przez ojca
3. sadowe ustalenie ojcostwa

Pierwszy sposób dotyczy dziecka małżeńskiego natomiast dwa pozostałe dziecka pozamałżeńskiego.

I. Domniemanie ojcostwa męża matki- kiedy istnieje i jak je można obalić?

W myśl art. 62 KRO jeżeli dziecko urodziło się w czasie trwania małżeństwa albo przed upływem trzystu dni od jego ustania bądź unieważnienia , domniemywa się, iż pochodzi ono od męża matki. Domniemania tego nie stosuje się, jeżeli dziecko urodziło się po upływie trzystu dni od dnia orzeczenia separacji.

Okres trzystu dni liczony jest od momentu uprawomocnienia się wyroku rozwodowego który powoduje ustanie małżeństwa a nie od momentu ogłoszenia wyroku, dlatego jeżeli dziecko urodziło się po ogłoszeniu wyroku rozwodowego ale przed jego uprawomocnieniem (wyrok uprawomocnia się po upływie terminu wniesienia środka zaskarżenia) to uważa się, że dziecko urodziło się w trakcie trwania małżeństwa. Takie stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 6.11.1967 I CR 355/67 OSNCP 1968 poz.123).

Domniemanie ojcostwa męża matki istnieje niezależnie od tego czy małżonkowie pozostają we wspólnym pożyciu czy też w separacji faktycznej (separacja, która nie została orzeczona przez sąd).

Domniemanie ojcostwa męża matki istnieje także w przypadku nie wpisania męża matki jako ojca dziecka lub wpisaniu innego mężczyzny oczywiście pod warunkiem spełnienia przesłanek o których była mowa wyżej (orz. SN z 10.4.1969r, OSNCP 1970, poz.62).

Natomiast jeżeli dziecko urodziło się w dniu poprzedzającym małżeństwo nie podlega ochronie domniemania ojcostwa męża matki w takiej sytuacji ustalenie ojcostwa następuje na podstawie uznania dziecka przez ojca lub na postawie orzeczenia sądu.
Jeżeli dziecko urodziło się przed upływem trzystu dni od ustania lub unieważnienia małżeństwa lecz po zawarciu przez matkę drugiego małżeństwa, domniemywa się, że pochodzi ono od drugiego męża.

Domniemanie ojcostwa męża matki jest domniemaniem wzruszalnym tj. można je obalić dowodem przeciwnym, do którego należy m.in. badanie krwi, badania antropologiczne czy badanie DNA. Oczywiście nie jest to katalog zamknięty, podczas rozprawy sąd bada wszystkie dowody przedstawiane przez strony, które mogą mieć znaczenie dla wyniku sprawy.

Co w takim razie należy zrobić jeżeli ojcem dziecka nie jest mąż matki?

Po pierwsze należy obalić domniemanie o pochodzeniu dziecka od męża matki tj. zaprzeczyć ojcostwu męża matki, które może być dokonane tylko i wyłącznie w procesie sądowym na podstawie pozwu o zaprzeczeniu ojcostwa.

Kto może złożyć pozew i w jakim terminie?

Legitymację czynną a więc uprawnienie do występowania w procesie w charakterze powoda posiada:

1. mąż matki,
2. matka dziecka,
3. dziecko,
4. prokurator.

Jest to katalog enumeratywny czyli zamknięty tzn. że nikt poza tym kręgiem osób nie ma prawa zniesienia pozwu.
W przypadku kiedy pobyt męża matki nie jest znany albo kiedy mąż jest nieobecny na rozprawach z powództwem nie możne wystąpić kurator. Jedynym wyjątkiem kiedy powództwo może wnieść przedstawiciel ustawowy zachodzi kiedy mąż matki został całkowicie ubezwłasnowolniony z powodu choroby psychicznej lub innego rodzaju zaburzeń psychicznych.
Mając na uwadze osobisty charakter roszczenia dziecko może wnieść pozew o zaprzeczenie ojcostwa dopiero po osiągnięciu pełnoletniości wcześniej za dziecko powództwo może wnieść prokurator.

Natomiast legitymację bierną czyli uprawnienie do występowania w procesie charakterze pozwanego posiadają wyżej wymienione osoby z wyjątkiem prokuratora a powództwo wnosi się przeciwko wszystkim osobom po wyłączeniu powoda i tak:

1. mąż matki wnosi powództwo przeciwko matce i dziecku a jeżeli matka nie żyje tylko przeciwko dziecku (art.66),
2. matka wnosi powództwo przeciwko mężowi i dziecku a jeżeli mąż nie żyje tylko przeciwko dziecku (art. 69§2),
3. dziecko wnosi powództwo przeciwko mężowi swojej matki i matce a jeżeli matka nie żyje przeciwko jej mężowi, natomiast jeżeli mąż matki nie żyje powództwo powinno być wytoczone przeciwko kuratorowi ustanowionemu przez sąd opiekuńczy( art. 70§2).

Zaprzeczenie ojcostwa nie jest możliwe po śmierci dziecka ( art.71), a jeżeli zgon nastąpi w trakcie trwania procesu sąd z urzędu zawiesi postępowanie.

Terminy na wniesienie powództwa o zaprzeczenie ojcostwa męża matki są różne w odniesieniu do małżonków i dziecka. I tak:

1. mąż matki powinien wytoczyć powództwo w przeciągu 6 miesięcy od dnia w którym dowiedział się o urodzeniu dziecka przez żonę ( art. 63 KRO) Jeżeli mąż matki w trakcie biegu wyżej wymienionego terminu został ubezwłasnowolniony, powództwo może wnieść przedstawiciel ustawowy w terminie 6 miesięcy od dnia ustanowienia ubezwłasnowolnienia, natomiast jeżeli przedstawiciel dowiedział się później o urodzeniu dziecka termin 6 -miesięczny biegnie od dnia powzięcia przez niego wiadomości o urodzeniu się dziecka. Ustawodawca w przepisach broni prawa męża ubezwłasnowolnionego przed brakiem czynności ze strony przedstawiciela i dopuszcza wniesienie powództwa przez męża w terminie 6 miesięcy po uchyleniu ubezwłasnowolnienia (art. 64§2 KRO),
2. matka również ma termin 6-miesięczny na wniesienie powództwa ale liczony od momentu narodzin dziecka. (art. 69§1),
3. dziecko może wytoczyć powództwo o zaprzeczenie ojcostwa męża swojej matki w terminie 3 lat od osiągnięcia pełnoletniości (art. 70§1),
4. prokurator nie jest ograniczony żadnym terminem, tzn. może wnieść powództwo o zaprzeczenie ojcostwa męża matki w każdym czasie.

Należy pamiętać, iż terminy użyte w KRO do wniesienia powództwa są terminami zawitymi tzn. nie mogą być przywrócone, a upływ sąd uwzględnia z urzędu.

Wiemy już jakie są terminy na wniesienie pozwu o zaprzeczenie ojcostwa męża matki ale jakie przesłanki decydują o obaleniu „naszego“ domniemania?

Przesłanki jakimi posługuje się sąd nie są jednolite i zależną od prawdopodobieństwa pochodzenia dziecka od męża matki.

Musimy rozważyć dwa przypadku urodzenia się dziecka w małżeństwie.

Według przepisów KRO chcąc zaprzeczyć ojcostwu dziecka urodzonego po upływie 180 dni od zawarcia związku małżeńskiego a przed upływem 300 dni od jego ustania lub unieważnienia konieczne jest wykazanie niepodobieństwa ojcostwa męża matki. Okres 180- 300 dni użyty w przepisie jest według doświadczenia medycznego najkrótszym (180 dni) i najdłuższym (300 dni) okresem ciąży w wyniku której może urodzić się dziecko, czas ten nazywany czasem koncepcyjnym liczony jest wstecz od dnia narodzin dziecka.

Co oznacza wspomniany wyżej termin „niepodobieństwo”?

Doprecyzowanie terminu było przedmiotem prac Sądu Najwyższego, który w pierwszej fazie stosował ubogą wykładnię tj. wymagano dowodu tak oczywistego, aby dla każdego nie było wątpliwości, że mąż matki nie jest ojcem jej dziecka. Taka wykładnia miała zastosowanie w przypadku braku wspólnego życia małżonków w trakcie poczęcia dziecka tj. wyjazd jednego z małżonków na dłuższy czas za granicę, pobyt w więzieniu. Z biegiem rozwoju biologii i medycyny oraz z pojawieniem się w wyniku rozwoju nowych wiarygodnych dowodów okazało się, że taka wykładnia nie jest już wystarczająca. Nastąpiło rozszerzenie terminu „niepodobieństwo” na każdą inna sytuację, która wyklucza ojcostwo męża matki. W takim stanie można wykazać niepodobieństwo nawet jeżeli małżonkowie pozostawali we wspólnym pożyciu płciowym powołując się w postępowaniu dowodowym np. na niezdolność męża do zapłodnienia, badanie krwi lub DNA wykluczające ojcostwo męża matki.

Drugi przypadek zachodzi kiedy dziecko urodzi się przed upływem 180 dni od zawarcia małżeństwa, w takiej sytuacji wystarczy złożenie oświadczenia przez męża matki, iż nie jest on ojcem dziecka. Jednakże jeżeli matka wykazie, iż obcowała płciowo z mężem przed zawarciem małżeństwa w okresie koncepcyjnym lub, że mąż wiedział o jej ciąży należy wykazać nieprawdopodobieństwo pochodzenia dziecka od męża matki. A jeżeli zaprzeczenia ojcostwa domaga się inna osoba uprawniona w tym również prokurator obalenie domniemania w skutek złożenia oświadczenia ( art. 62) jest niedopuszczalne nawet jeżeli dziecko urodziło się 180 dni od zawarcia małżeństwa.

II. Ustalenie ojcostwa dziecka pozamałżeńskiego

Jak już wspomniałam wcześniej istnieją dwa sposoby ustalenia ojcostwa:

1. uznanie dziecka przez ojca,
2. sądowe ustalenie ojcostwa.

Jak i kiedy można uznać dziecko?

Uznania dziecka dokonuje się poprzez oświadczenie mężczyzny złożone w formie przewidzianej przez prawo przed odpowiednim organem. Oświadczenie to jest jednostronną czynnością o dwojakim charakterze.:

1. oświadczenie woli które składane jest dobrowolnie przez mężczyznę mającego zdolność do czynności prawnych. W przypadku kiedy mężczyzna złożył oświadczenie nie mając zdolności do czynności prawnych może on żądać unieważnienia oświadczenia,
2. oświadczenie wiedzy w którym mężczyzna przyznaje, że jest rzeczywistym ojcem dziecka.

Aby oświadczenie o uznaniu było skuteczne i wywołało skutki prawne muszą być spełnione warunki

1. brak uznania dziecka przez innego mężczyznę,
2. brak sądowego uznania ojcostwa,
3. a w przypadku dziecka urodzonego w małżeństwie prawomocny wyrok sądowy o zaprzeczeniu ojcostwa męża matki,
4. pochodzenie dziecka od określonej kobiety,
5. zgoda matki dziecka na uznanie dziecka.

Uznać można zarówno dziecko małoletnie jak i dziecko pełnoletnie za jego zgodą. Art. 70 KRO dopuszcza możliwość uznania dziecka poczętego. Dziecko może być uznane tylko za jego życia jedynym wyjątkiem jest sytuacji kiedy dziecko pozostawi zstępnych ( dziecko, wnuk).
Oświadczenie nie może być złożone przez przedstawiciela ,dotyczy to także zgody matki na uznanie. Natomiast jeżeli matka nie żyje, jest pozbawiona władzy rodzicielskiej albo porozumienie z nią napotyka istotne przeszkody zamiast jej zgody potrzebna jest zgoda przedstawiciela ustawowego dziecka (art. 77§1) .

Zgoda matki potrzebna jest także do uznania dziecka poczętego, jeżeli natomiast matka nie ma zdolności do czynności prawnych nie można dokonać uznania dziecka w tej sytuacji można uznać dziecko dopiero po narodzeniu.

Zgoda matki potrzebna jest również przy uznaniu dziecka pełnoletniego.( art.77§3) ale może być pominięta jeżeli:

1. matka nie żyje,
2. porozumienie się z nią napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody w to miejsce potrzebna jest zgoda przedstawiciela ustawowego dziecka.

W przypadku braku zgody matki na uznanie dziecka ustalenie ojcostwa następuje na drodze sadowej.

Kiedy następuje sądowe ustalenie ojcostwa?

Sądowe ustalenie następuje w przypadku kiedy domniemany ojciec nie chce uznać dziecka.
Ustalenia dokonuje się na podstawie domniemania prawnego, które opiera się na przekonaniu, iż ojcem dziecka jest mężczyzna który obcował z matką nie wcześniej niż w trzechsetnym dniu i nie potniej niż w sto osiemdziesiątym dniu od urodzenia dziecka ( art. 85§1). Dowód potwierdzający domniemanie musi wykazać powód, w przypadku braku faktycznego obcowania cielesnego między matką a domniemanym ojcem , domniemanie ojcostwa w ogóle nie wchodzi w grę.

Domniemanie to jest wzruszalne tzn. że pozwany mężczyzna może je obalić poprzez wykazanie, że mimo obcowania płciowego z matką dziecka nie jest on ojcem dziecka poprzez m.in. grupowe badanie krwi w szczególności poprzez badanie DNA którego skuteczność wynosi 99,9% co w prawie nie pozostawia żadnych wątpliwości, ale także dowód z opinii biegłego co do stopnia rozwoju dziecka z terminem obcowania.

Domniemanie to można również obalić poprzez wykazanie iż, w okresie koncepcyjnym matka dziecka współżyła również z innym mężczyzną, jednakże aby obalić powództwo należy wykazać, iż ojcostwo innego mężczyzny jest bardziej prawdopodobne (art.81§2) Udowodnienie tego faktu spoczywa na pozwanym, którym jest za zwyczaj domniemany ojciec dziecka. Jest to dowód jednak trudny do udowodnienia.

Kto może żądać sądowego ustalenia ojcostwa?

Legitymację czynna posiadają osoby, które są bezpośrednio zainteresowane ustaleniem ojcostwa.

1. dziecko może samodzielnie wytoczyć powództwo po uzyskaniu pełnoletności, w imieniu dziecka małoletniego występuje jego przedstawiciel ustawowy,
2. matka może żądać sądowego ustalenia ojcostwa niezależnie od braku władzy rodzicielskiej i sprzeciwu opiekuna dziecka, a jeżeli nie ma zdolności do czynności prawnych powództwo może wytoczyć jej przedstawiciel ustawowy za zgoda sądu opiekuńczego. Natomiast jeżeli matka nie ma pełnej zdolności do czynności Prawnych tzn. jest niepelnoletnia z powództwem może wystąpić jej przedstawiciel ustawowy przy czym nie jest wymagana zgoda sądu opiekuńczego,
3. domniemany ojciec dziecka, który uprawnienie do wytoczenia powództwa uzyskał dopiero w 2004 roku, jeżeli jest ubezwłasnowolniony powództwo w jego imieniu może wytoczyć przedstawiciel ustawowy po uprzedniej zgodzie sądu. W przypadku braku pełnej zdolności do czynności prawnych jego przedstawiciel przy czym nie jest wymagana zgoda sądu,
4. prokurator który jako jedyny może wytoczyć powództwo o ustalenie ojcostwa po śmierci dziecka pełnoletniego.

Powództwo o ustalenie ojcostwa nie jest ograniczone terminem z wyjątkiem powództwa matki i domniemanego ojca, który może zrealizować swoje uprawniania do czasu osiągnięcia przez dziecko pelnoletności. Po śmierci dziecka z żądaniem ustalenia ojcostwa może wystąpić matka dziecka, domniemany ojciec dziecka i prokurator.
O ustaleniu ojcostwa orzeka sąd rejonowy w procesie, w postępowaniu odrębnym (art. 453 i n. KPC).

1. Rozwód czy separaca.
2. Zdrada małżeńska.
3. Ustalenie ojcostwa a unieważnienie małżeństwa.
4. Ustalenie ojcostwa w świetle nowych przepisów Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego.
5. Zaprzeczenie ojcostwa.
6. Obowiązek alimentacyjny w kontekście sądowego ustalenia ojcostwa.

I. Zaprzeczenie ojcostwa.

Kwestia zaprzeczenia ojcostwa jest regulowana przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zaprzeczenie ojcostwa polega na wykazaniu, że osoba prawnie uznawana za ojca dziecka – w rzeczywistości nim nie jest. Jak wspomniano wcześniej, w pewnych sytuacjach prawo „wskazuje” osoby (poprzez domniemania), które są uznawane za prawnych rodziców.

Polskie prawo przyjęło zasadę dobra dziecka jako nadrzędną. Wychodząc z założenia, iż ustalenie, które osoby są rodzicami zapewnia uzyskanie pomocy życiowej, znacznie ograniczono (wprowadzając dość krótkie terminy) możliwość wystąpienia z pozwem o zaprzeczenie ojcostwa.

Zgodnie z przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego zaprzeczenia ojcostwa można żądać w ściśle określonych terminach:

• Matka dziecka może wytoczyć pozew o zaprzeczenie ojcostwa w ciągu 6 miesięcy od urodzenia dziecka,

• Mężczyzna może wytoczyć pozew w ciągu 6 miesięcy od dnia, w którym dowiedział się o narodzinach,

• Dziecko może wytoczyć powództwo do ukończenia 21 roku życia (po skończeniu przez nie 18 lat oczywiście).

Sprawy o zaprzeczenie ojcostwa rozpoznawane są przez wydziały rodzinne sądów rejonowych. Sprawę rozpoczyna wniesienie pozwu do właściwego Sądu. Podczas sprawy należy udowodnić, że osoba będąca prawnym ojcem dziecka (sprawy o zaprzeczenie macierzyństwa są obecnie rzadkością) nie jest ojcem biologicznym.

Strona wnosząca pozew zobowiązana jest do udowodnienia podnoszonych przez siebie okoliczności (poprzez dozwolone przez prawo środki dowodowe np.: własne wyjaśnienia, zeznania świadków, dowody z dokumentów czy opinie biegłych (w tym test DNA).

Strona wnosząca o przeprowadzenie dowodu ponosi jego koszty. Należy pamiętać, że to na osobie wnoszącej o zaprzeczenie ojcostwa spoczywa obowiązek udowodnienia swoich twierdzeń. Brak takiego dowodu czy niewystarczający dowód będzie skutkował oddaleniem powództwa (czyli utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy).

W sprawach o zaprzeczenie ojcostwa odpis pozwu doręcza się prokuratorowi i zawiadamia się go o terminach rozprawy. Udział prokuratora w postępowaniu nie oznacza zatem, iż którakolwiek ze stron jest podejrzewana o przestępstwo, a stanowi jedynie skorzystanie z uprawnień.

II. Wniesienie pozwu przez prokuratora.

Jak wspomniano powyżej prokurator ma możliwość wystąpienia z powództwem o zaprzeczenie ojcostwa w każdym terminie (nie jest związany sześciomiesięcznymi terminami podanymi powyżej).

Prokurator może wszcząć postępowanie na wniosek osoby zainteresowanej (wniosek nie wymaga żadnych formalności – wystarczy pismo skierowane do prokuratury rejonowej).

Prokurator nie jest jednak zobowiązany do wystąpienia z takim wnioskiem i brak jest instrumentów prawnych, które mogłyby go zmusić do takiego działania. Prokurator samodzielnie decyduje o tym, czy wnieść powództwo. Jego decyzja (nadesłana w odpowiedzi na wniosek o złożenie pozwu) jest niezaskarżalna, jednak może być zmieniona.

Ocena prokuratora, co do złożenia pozwu o zaprzeczenie ojcostwa uzależniona jest od okoliczności każdej sprawy i ma na celu głównie ochronę dobra dziecka.

Jeżeli zatem prawny ojciec dziecka płaci alimenty na dziecko, a jednocześnie brak jest przesłanek do wskazania faktycznego ojca – oczekiwać należy odmownej decyzji prokuratury.

Jak bowiem wskazano zadaniem prokuratury nie jest dążenie do wyjaśnienia faktycznego ojcostwa, lecz ochrona dobra dziecka.

Należy jednak zwrócić uwagę, że kwestia ta nie jest regulowana przepisami i każdorazowo zależy od indywidualnej oceny sprawy i jej okoliczności.

III. Koszty postępowania.

Pozew przed wniesieniem powinien być opłacony, albo poprzez przelew na konto bankowe właściwego sądu albo poprzez naklejenie znaków opłaty sądowej.

Opłata od pozwu wynosi 200 zł.

Dalsze koszty mogą powstać w toku postępowania (np. w związku z wnioskiem o przeprowadzenie badań DNA). Zgodnie z art. 1304 § 1 kodeksu postępowania cywilnego „Strona, która wnosi o podjęcie czynności połączonej z wydatkami, obowiązana jest uiścić zaliczkę na ich pokrycie w wysokości i terminie oznaczonym przez sąd.”

Brak wpłaty zaliczki spowoduje pominięcie czynności przez Sąd.

Na marginesie należy dodać, że strona, która nie może uiścić kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny może złożyć wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych załączając odpowiedni formularz dokumentujący jej sytuację majątkową.

Wzory pism procesowych:
1. Pozew o ustalenie ojcostwa.
2. Pozew a zaprzeczenie ojcostwa.
3. Pozew o alimenty

Kwestie ojcostwa w sensie prawnym (które może być różne od ojcostwa w sensie biologicznym) regulują przepisy ustawy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (dalej krio). Ustawa ta wprowadza pewne domniemania (założenia) co do ojcostwa określonych osób (art. 62 krio).
Brzmią one:

1. Ojcem dziecka urodzonego w trakcie trwania małżeństwa albo w okresie 300 dni od jego rozwiązania (lub orzeczenia separacji) jest mąż matki,
2. Jeżeli w trakcie 300 dni, o których mowa w pkt 1, matka ponownie wyszła za mąż – ojcem dziecka jest aktualny mąż,
3. Jeśli rodzice nie pozostają w związku małżeńskim ojcem dziecka jest ten, kto obcował z matką dziecka nie dawniej niż w trzechsetnym, a nie później niż w sto osiemdziesiątym pierwszym dniu przed urodzeniem się dziecka,
4. Jeżeli dziecko urodziło się po zawarciu przez matkę związku małżeńskiego, lecz wcześniej (tj. przed zawarciem małżeństwa) zostało ono uznane przez mężczyznę innego niż mąż matki, wówczas ten inny mężczyzna jest uznawany za ojca.

Powyższe domniemania można obalić, tzn. wykazać, że mężczyzna nie jest ojcem dziecka.

Następuje w prowadzonym postępowaniu za pomocą środków dowodowych, które zostaną zgłoszone przez stronę.

Mogą do nich należeć:

• oświadczenia samych stron (które wszak wiedzą, kiedy współżyły – problem powstaje, gdy zeznania ich są odmienne, albo gdy kobieta współżyła z kilku mężczyznami),
• zeznania świadków,
• dowodu z dokumentów (rzadziej powoływane),
• opinie biegłych.

Należy zauważyć, że jeszcze jakiś czasu temu występowały istotne trudności dowodowe w bezspornym ustaleniu ojcostwa danego mężczyzny.

Badania krwi aczkolwiek umożliwiały wykluczenie ojcostwa w niektórych przypadkach, to nie umożliwiały pewnego wskazania ojca dziecka. Sytuacja ta zmieniła się wraz z możliwością przeprowadzania badań DNA.

Ustalenie ojcostwa może nastąpić poprzez:

1. uznanie dziecka,
2. na mocy orzeczenia Sądu.

Ad 1) Uznanie dziecka następuje przed:

• kierownikiem USC,
• przed sądem opiekuńczym (wydziałem rodzinnym),
• zaś za granicą przed konsulem lub osobą wyznaczoną do wykonywania jego funkcji (oczywiście w sytuacji gdy rodzice są obywatelami polskimi).

Uznanie ojcostwa następuje, gdy mężczyzna, od którego dziecko pochodzi, oświadczy przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego, że jest ojcem dziecka, a matka dziecka potwierdzi jednocześnie albo w ciągu trzech miesięcy od dnia oświadczenia mężczyzny, że ojcem dziecka jest ten mężczyzna.
Kierownik urzędu stanu cywilnego wyjaśnia osobom zamierzającym złożyć oświadczenia konieczne do uznania ojcostwa przepisy regulujące obowiązki i prawa wynikające z uznania, przepisy o nazwisku dziecka oraz różnicę pomiędzy uznaniem ojcostwa a przysposobieniem dziecka.
Kierownik urzędu stanu cywilnego odmawia przyjęcia oświadczeń koniecznych do uznania ojcostwa, jeżeli uznanie jest niedopuszczalne albo gdy powziął wątpliwość co do pochodzenia dziecka.

Nowelizacja przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, która obowiązuje od dnia 13 czerwca 2009r (Dz.U. 2008, Nr 220, poz. 1431) wprowadziła szereg zmian w instytucji uznania dziecka przed kierownikiem USC, spośród których najistotniejszą jest możliwość stwierdzenia, że uznanie jest bezskuteczne, jeżeli okaże się, że mężczyzna nie jest biologicznym ojcem dziecka. Należy pamiętać, że niżej opisane procedury stosuje się wyłącznie, gdy uznanie nastąpiło po 13 czerwca 2009r.
Dziecko może uznać już osoba szesnastoletnia. Co do zasady uznanie następuje wówczas przed sądem rodzinnym.

Nowością jest możliwość wytoczenia przez mężczyznę albo kobietę powództwa o ustalenie bezskuteczności uznania (do 13 czerwca nie było takiej możliwości). Powinno to nastąpić w ciągu 6 miesięcy od dnia, w którym osoba dowiedziała się, że mężczyzna nie jest biologicznym ojcem dziecka.
Powództwo wytacza się do sądu rodzinnego (wydział sądu rejonowego). Stroną pozwaną jest matka i dziecko (bądź ojciec i dziecko, jeżeli to matka występuje z pozwem).
Powództwo może być wytoczone do czasu ukończenia przez dziecko 18 lat. Powództwo nie jest dopuszczalne, jeżeli dziecko zmarło.

Dziecko może wystąpić z powództwem, jeżeli mężczyzna, który je uznał nie jest jego ojcem, zaś czas na wytoczenie powództwa to okres pomiędzy 18 a 21 rokiem życia dziecka.
Po osiągnięciu przez dziecko pełnoletności powództwo o ustalenie bezskuteczności uznania ojcostwa nie może być wytoczone ani przez matkę dziecka, ani przez mężczyznę.

Ad 2) Sprawy o ustalenie ojcostwa są rozpatrywane przez Wydziały Rodzinne Sądów Rejonowych. Postępowanie rozpoczyna się zawsze na wniosek, którego rolę w tym postępowaniu pełni pozew złożony przez jedną ze stron albo prokuratora. Postępowanie o ustalenie ojcostwa może być wszczęte przez:

• dziecko,
• matkę dziecka,
• mężczyznę, który uważa się za ojca dziecka (domniemany ojciec),
• prokuratora.

Jeżeli jesteś zainteresowany ( na) naszymi usługami możesz zlecić nam jej wykonanie.
W tym celu należy określić zakres zlecenia, ustalić jego cenę i dostarczyć informacje niezbędne do realizacji zlecenia (fotografie osoby obserwowanej, dane personalne, dane użytkowanego samochodu, miejsce pracy, przykładowy rozkład dnia, itp.).
Na koniec trzeba się umówić na podpisanie umowy na usługę.

Istnieje kilka sposobów podpisania umowy:

• umówić się na spotkanie w biurze detektywistycznym, w punkcie kontaktowym firmy, pod adresem wskazanym przez zleceniodawcę (za zwrotem kosztów przejazdu w/g zasad określonych w cenniku) kontaktując się z nami telefonicznie lub e-mailem trzeba umówić się na spotkanie w określonym czasie i miejscu

• na odległość za pośrednictwem e-maila, poczty lub telefonu (komunikatora) należy podać swoje dane do umowy (imię i nazwisko, adres zamieszkania, nr dokumentu tożsamości, NIP, przesłać ksero dokumentu tożsamości). Po sporządzeniu i uzgodnieniu treści umowy należy ją wydrukować, podpisać i zeskanować. Skan umowy wysłać e-mailem, a oryginał pocztą na adres firmy. Możemy także wysłać umowę do popisu na adres wskazany przez zleceniodawcę.

Wykonywanie zlecenia rozpoczynamy po otrzymaniu:

1. otrzymaniu umowy (np skan umowy poprzez e-mail, a oryginał pocztą),
2. otrzymaniu informacji niezbędnych do realizacji zlecenia i
3. wpłynięciu uzgodnionej kwoty zaliczki na konto firmy,
4. wg kolejności podpisanych umów.

Tematy pokrewne:

1. Oferta usług.
2. Cennik.
3. Jak detektyw określa wynagrodzenie za zlecenie?
4. Umowa

Okazuje się, że stara miłość nie rdzewieje. Przekonała się o tym nasza klientka z Krosna. Kilka lat po ślubie jej małżonek zmienił się nie do poznania. Kiedyś ją uwielbiał teraz nie znosił jej widoku, bez przerwy miał do niej pretensje z błahych powodów. Często znikał z domu.Intuicja mówiła jej, że mąż ją zdradza. Kiedy zniknął z domu na dobre postanowiła skorzystać z naszych usług. Już pierwsze dni obserwacji potwierdziły jej podejrzenia. Okazało się, że jej małżonek zdradza ją ze swoją byłą żoną z którą kilka lat wcześniej wziął rozwód. Teraz do niej się wprowadził i razem mieszkają. O swojej aktualnej żonie najwyraźniej zapomniał.

Ciekawe czy historia ponownie zatoczy koło?

Zanim zdecydujesz przeczytaj poniższe informacje prawne, być może unikniesz błędów.

Jakie są podstawy do orzeczenia rozwodu?

W polskim prawie brak jest określenia jednoznacznych przyczyn, dla których można automatycznie żądać rozwodu. Podstawą dla orzeczenia rozwodu jest natomiast wykazanie, że pomiędzy małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozpad pożycia małżeńskiego. Uznaje się, że sytuacja ta ma miejsce, jeśli pomiędzy małżonkami nie ma już więzi emocjonalnej, fizycznej czy ekonomicznej. Oczywiście jedną z przyczyn powstania braku więzi emocjonalnej między małżonkami jest brak zaufania do partnera, spowodowany jego zdradą.

Kiedy sąd może nie orzec rozwodu?

Nawet, jeśli pomiędzy małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia małżeńskiego, to sąd odmówi orzeczenia rozwodu w kilku sytuacjach:

• po pierwsze, jeśli sąd uzna, że na skutek rozwodu miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków. Jeśli małżonkowie mają wspólne małoletnie dzieci, to sąd będzie sprawdzać, w jaki sposób rozwód na nie wpłynie. Sądy korzystają w tym celu z opinii biegłych z ośrodków diagnostycznych,
• Po drugie, jeśli sąd uzna, że z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Kodeks nie precyzuje tych sytuacji- z orzecznictwa wiadomo, że za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego można np. uznać żądanie rozwodu, gdy pozwanym jest małżonek nieuleczalnie chory, znajdujący się w wyjątkowo ciężkiej sytuacji ekonomicznej lub faktycznej,
• Po trzecie, jeśli rozwodu żąda małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia. Jednak w takim przypadku rozwód będzie dopuszczalny, jeśli drugi małżonek wyraża przed sądem zgodę na rozwód albo, gdy jego odmowa rozwodu jest w danej sytuacji sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

Czym się różni rozwód z orzekaniem i bez orzekania o winie?

Sąd orzeka który z małżonków ponosi winę rozkładu pożycia. Jednak małżonkowie mogą zgodnie oświadczyć, że nie chcą orzekania o winie i wtedy skutek jest taki, jakby żadne z nich nie ponosiło winy za rozkład pożycia.
Jeśli sąd orzeka o winie, wówczas postępowanie rozwodowe trwa zazwyczaj dłużej, gdyż sąd bada dowody wskazujące na to czy i który z małżonków jest winny. Jednym z dowodów rozkładu pożycia małżeńskiego jest zdrada jakiej dopuścił się partner. Zdradę trzeba udowodnić, nie można tylko stwierdzić, że partner się jej dopuścił.
Inne różnice polegają na możliwości dochodzenia alimentów od małżonka po rozwodzie. Orzeczenie o winie może, ale nie musi mieć wpływ na sposób podziału majątku wspólnego, jeśli wykaże się, że winny małżonek w mniejszym stopniu przyczyniał się do powstania majątku dorobkowego (lub go zmarnotrawił).

Kiedy można żądać alimentów od byłego małżonka po rozwodzie?

Mowa tu oczywiście o obowiązku zaspakajania potrzeb jednego z małżonków, a nie wspólnych dzieci.

1. Alimentów od drugiego małżonka na swoją rzecz może żądać ten z małżonków, który nie został uznany przez sąd za wyłącznie winnego rozkładu pożycia ( a więc albo został uznany za niewinnego, oboje małżonkowie zostali uznani za winnych albo żadne z małżonków zostało uznane za winnego) oraz znajduje się w niedostatku; W takim przypadku można żądać dostarczania środków utrzymania w zakresie odpowiadającym usprawiedliwionym potrzebom uprawnionego oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym zobowiązanego. To znaczy, że sąd orzekający o alimentach będzie brał pod uwagę nie tylko sytuację finansową małżonka znajdującego się w niedostatku, ale też możliwości zarobkowe zobowiązanego do alimentacji,
2. W sytuacji, gdy jeden z małżonków został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia, małżonek niewinny może żądać zaspakajania swoich uzasadnionych potrzeb, jeśli rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego. Małżonek niewinny nie musi znajdować się w niedostatku.

Jak długo trwa obowiązek alimentacyjny po rozwodzie?

Do czasu zawarcia małżeństwa przez małżonka, który był uprawniony do świadczeń alimentacyjnych.
W sytuacji, gdy zobowiązany do płacenia świadczeń jest małżonek, który nie został uznany za winnego, wówczas obowiązek alimentacyjny wygasa po upływie 5 lat od orzeczenia rozwodu. W wyjątkowych sytuacjach sąd może przedłużyć ten okres, na wniosek uprawnionego do alimentacji.
O czym jeszcze orzeka sąd w wyroku rozwodowym?
Sąd w wyroku orzekającym rozwód rozstrzyga obowiązkowo o:

1. władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków oraz orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków obowiązany jest do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy jednemu z rodziców ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka,
2. Jeżeli małżonkowie zajmują wspólne mieszkanie, sąd w wyroku rozwodowym orzeka także o sposobie korzystania z tego mieszkania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania rozwiedzionych małżonków.

Sąd w wyroku orzekającym rozwód może rozstrzygnąć o:

• eksmisji małżonka, który swym rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie,
• na zgodny wniosek małżonków- o podziale wspólnego mieszkania albo o przyznaniu mieszkania jednemu z małżonków, jeżeli drugi małżonek wyraża zgodę na jego opuszczenie bez dostarczenia lokalu zamiennego i pomieszczenia zastępczego, o ile podział bądź jego przyznanie jednemu z małżonków są możliwe,
• na wniosek jednego z małżonków sąd może dokonać podziału majątku wspólnego, jeżeli przeprowadzenie tego podziału nie spowoduje nadmiernej zwłoki w postępowaniu.

Powrót do nazwiska po rozwodzie.

W ciągu trzech miesięcy od chwili uprawomocnienia się wyroku orzekającego rozwód małżonek rozwiedziony, który wskutek zawarcia małżeństwa zmienił swoje dotychczasowe nazwisko, może przez oświadczenie złożone przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego powrócić do nazwiska, które nosił przed zawarciem małżeństwa.
W takim przypadku trzeba pamiętać o konieczności wymiany wszystkich dokumentów.

Podział majątku wspólnego.

Sąd może dokonać podziału majątku wspólnego w wyroku orzekającym rozwód, na wniosek jednego z małżonków. Warunkiem jest tu uznanie sądu, że podział majątku nie spowoduje nadmiernej zwłoki w postępowaniu rozwodowym.
Ponadto podziału majątku można dokonać na podstawie umowy byłych małżonków - jeśli w skład masy majątkowej wchodzi nieruchomość, wówczas podział taki musi być dokonany notarialnie.
Jeśli małżonkowie nie mogą porozumieć się co do podziału majątku między sobą, wówczas każde z nich może złożyć pozew do sądu o podział majątku.

Ile kosztuje sprawa rozwodowa?

Składając pozew o rozwód uiszcza się wpis w wysokości od 30 – 600 zł. Jeśli sytuacja finansowa powoda/powódki jest na tyle zła, iż opłacenie wpisu i pozostałych kosztów sądowych pociągnęłoby za sobą uszczerbek w utrzymaniu tej osoby oraz jej rodziny, wówczas można starać się o zwolnienie od kosztów sądowych. W takim przypadku sąd może zwolnić powoda/powódkę od kosztów sądowych całkowicie lub częściowo.
Należy też pamiętać, iż strona przegrywająca sprawę jest zobowiązana pokryć koszty sądowe stronie wygrywającej- dotyczy to także kosztów zastępstwa adwokackiego.

Jakie dokumenty będą potrzebne?

Składając pozew o rozwód czy separację nieodzowne będą następujące dokumenty:

• odpis aktu małżeństwa- uwaga! oryginał, nie kopia,
• odpis aktu urodzenia dziecka/i, jeśli masz dzieci z mężem,
• sąd wezwie Was do przedstawienia sytuacji rodzinnej i materialnej, przygotuj więc także zaświadczenia o wysokości zarobków, albo zaświadczenie o tym, ze jesteś bezrobotna, decyzje o przyznanych zasiłkach i świadczeniach z opieki społecznej; jeśli masz dzieci i one chodzą do szkoły, to także warto mieć zaświadczenia ze szkoły/przedszkola,
• jeśli starasz się o zwolnienie od kosztów sądowych - stosowny wniosek, ewentualnie wraz z wnioskiem o przyznanie adwokata z urzędu.

Ponadto, w Twoim interesie jest, aby udowodnić wszelkie okoliczności mające wpływ na sprawę. Dlatego też trzeba będzie przygotować na etapie składania pozwu o rozwód, albo w późniejszym czasie takie dokumenty jak:

• odpisy wyroków sądów np. jeśli wcześniej miałaś zasądzone alimenty od męża; odpis wyroku sąd u karnego, jeśli np. Twój mąż był karany za przemoc w rodzinie, czy inne przestępstwa na Twoją szkodę,
• niebieskie karty, jeśli były prowadzone przez Policję w związku z przemocą ze strony Twojego męża,
• obdukcje lekarskie, jeśli Twój mąż pobił Cię,
• jeśli w pozwie o rozwód/separację dochodzisz też zabezpieczenia alimentów, warto przygotować faktury za zakupy oraz wydatki na utrzymanie domu,
• wszelkie inne dokumenty, które świadczą o Twojej racji. Za każdym razem, jak coś starasz się udowodnić, to warto mieć na to dokument- zaświadczenie, dokument prywatny (np. List).

ROZWÓD: Rozwód to po prostu wyrok sądu powodujący, że małżeństwo zostaje rozwiązane, przestaje istnieć. Rozwód powoduje też szereg innych skutków .

SEPARACJA: Separacja to taki rozwód "nie do końca" albo inaczej "rozwód ograniczony". Również następuje przez orzeczenie sądu, ale można wyróżnić co najmniej 6 istotnych różnic pomiędzy separacją a rozwodem. Poza opisanymi różnicami skutki separacji są takie same jak rozwodu.

Różnica pierwsza - prawo do nowego małżeństwa.

Zasadniczą różnicą pomiędzy separacją a rozwodem jest to, że po orzeczeniu rozwodu można zawrzeć ponownie związek małżeński, a po separacji nie. Separację natomiast można znieść i niejako przywrócić "stare" małżeństwo.

Różnica druga - przesłanki.

Separację jest łatwiej uzyskać w sądzie. Wynika to z faktu, że przy separacji nie trzeba udowadniać, że rozkład pożycia małżeńskiego jest trwały (czyli że nie ma już nadziei, że małżonkowie się pogodzą). Wystarczy wykazać, że rozkład pożycia jest zupełny. Ponadto separacji może żądać również małżonek wyłącznie winny rozkładowi pożycia co przy rozwodzie jest w zasadzie zakazane.

Różnica trzecia - koszty i szybkość postępowania.

Przy zgodzie obu stron (gdy brak jest wspólnych małoletnich dzieci) separację można uzyskać już po jednej rozprawie w sądzie za opłatą 100 PLN (procedura separacji). Tymczasem rozwód może trwać dłużej, zwłaszcza jeżeli dochodzi do orzekania o winie. Dodatkowo przy rozwodzie koszty sądowe wynoszą 600 PLN (opłata stała).

Różnica czwarta - nazwisko.

Po rozwodzie można wrócić do swojego poprzedniego nazwiska, a po orzeczeniu separacji nie. Powrót do poprzedniego nazwiska następuje poprzez oświadczenie złożone kierownikowi urzędu stanu cywilnego w ciągu 3 miesięcy od orzeczenia rozwodu.

Różnica piąta - okres płacenia alimentów.

Okres płacenia drugiemu małżonkowi alimentów po rozwodzie jest w pewnych przypadkach ograniczony do 5 lat (można jednak żądać sądownie przedłużenia tego okresu). Natomiast przy separacji nie ma takiego ograniczenia.

Różnica szósta - obowiązek pomocy.

Po separacji małżonkowie zawsze obowiązani są do wzajemnej pomocy, jeżeli wymagają tego względy słuszności. Natomiast po orzeczeniu rozwodu na małżonkach nigdy nie ciąży taki obowiązek. Należy jednak zauważyć, że w praktyce trudno byłoby dochodzić sądownie pomocy od drugiego małżonka, gdyż pojęcie "względy słuszności" jest bardzo niejasne.

Przebieg rozprawy sądowej.

Sąd rozpatruje sprawę na rozprawie (rozpraw może więcej niż jedna). Sąd zawsze przesłuchuje małżonków. Można prosić sąd o przeprowadzenie dowodów ze świadków, dokumentów, biegłych itd. Sprawa kończy się wyrokiem. W trakcie procesu Sąd może przekazać sprawę do postępowania mediacyjnego.
Sąd orzeka, który z małżonków jest winny rozkładowi pożycia (chyba, że małżonkowie zrezygnują z tego).
Sąd może też orzec w następujących kwestiach:

• alimentów na drugiego małżonka,
• alimentów na dzieci,
• władzy rodzicielskiej,
• kontaktów z dzieckiem,
• sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania,
• podziale mieszkania lub przyznaniu go jednemu z małżonków,
• podziale majątku.

Postępowanie odwoławcze.

Po wydaniu wyroku można składać apelację. Sprawę w II instancji rozpatruje sąd apelacyjny. Kasacja do Sądu Najwyższego jest niedopuszczalna.

Tematy pokrewne:

1. Zdrada małżeńska.
2. Ustalenie ojcostwa a unieważnienie małżeństwa.
3. Ustalenie ojcostwa w świetle nowych przepisów Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego.
4. Zaprzeczenie ojcostwa.
5. Obowiązek alimentacyjny w kontekście sądowego ustalenia ojcostwa.